Hoe onderscheid je echte van nagemaakte blikjes?
Dec 24, 2025
I. Onderzoek de kleur
Echt tin: zilverachtig-wit oppervlak met een lichte gele tint, gepolijst tot een spiegelglans, met fijne, delicate bewerkingssporen.
Namaakblik: grijsachtig-zwart of grijsachtig-blauw van kleur, overdreven wit of dof oppervlak, ruwe textuur.
II. Luister naar het geluid
Echt blik: Poets het blik lichtjes met uw vingernagel; het produceert een helder geluid met een korte echo (het kenmerk "klinkend tin").
Namaakblik: Het geluid is gedempt of heeft geen echo; hoe hoger het loodgehalte, hoe doffer het geluid.
III. Weeg het
Echt blik: dichtheid 7,3 g/cm³, matig gewicht voor hetzelfde volume (niet minder dan 260 gram), voelt solide aan.
Namaaktin: verhoogde dichtheid door vervalsing van lood, aanzienlijk zwaarder voor hetzelfde volume.
IV. Test het materiaal
Dichtheidsvergelijking: Echt tin heeft een lagere dichtheid, namaaktin (lood-vervalst) heeft een hogere dichtheid, wat resulteert in een aanzienlijk gewichtsverschil voor hetzelfde volume.
Bemonstering en restauratie: Echt tin vertoont, na het smelten en afkoelen, een visschubbenpatroon en produceert een duidelijk "ding"-geluid wanneer het lichtjes op de grond valt; namaaktin mist dit kenmerk.
V. Andere hulpmethoden
Geur: Echt tin is geurloos, terwijl namaaktin een scherpe chemische geur kan hebben.
Onderzoek het vakmanschap: Tin met een hoge-zuiverheid (99,9%) is zacht en vertoont fijn hand-snijwerk; Tin met een lage-zuiverheid (minder dan 97%) is hard en vertoont duidelijk mechanisch snijwerk, maar een slechte afdichting.
VI. Valkuilen vermijden:
Pas op voor blikjes van "verzamelaarskwaliteit"-80% daarvan kan gemaakt zijn van een lood-tinlegering om puur tin te imiteren.
Geef prioriteit aan producten met merkgoedkeuring en professionele certificeringen (zoals zuiverheidsmarkeringen en handtekeningen van ambachtslieden).
VII. Praktisch advies:
Vraag bij aankoop een materiaaltestrapport aan om het tingehalte te bevestigen (internationale standaard 97%-98%).
Vermijd het kopen van blikjes die te goedkoop zijn en geen merkmarkeringen hebben om het risico op vervalsing te verkleinen.
